pixwords solution Français solution Pixwords 3 lettres solution Pixwords 6 lettres solution Pixwords 8 lettres solution Pixwords 13 lettres solution Pixwords 16 lettres 94 percent answers
Balkanski centar za Bliski Istok

Balkan Centre for the Middle East – A Clash of Perecptions? Security in South Serbia

Balkan Centre for the Middle East carried out the research A Clash of Perecptions? Security in South Serbia from July to November 2012, with the support of the OSCE Mission to Serbia, within the project Consolidating the democratization process in the security sector in Serbia.

You can download pdf version of the research here :

A Clash of Perecptions? Security in South Serbia

Balkanski centar za Bliski istok sproveo je istraživanje Sukob percepcija? Bezbednost na Jugu Srbije u periodu od Jula do Novembra 2012. godine uz podršku Misije OEBS u Srbiji, u okviru projekta Konsolidovanje procesa demokratizacije u sektoru bezbednosti u Republici Srbiji.

PDF verziju istraživanja možete preuzeti ovde :

Sukob percepcija? Bezbednost na Jugu Srbije

 

 

Islamistička opozicija islamistima

Piše: Muhamed Jusić

I dok je fokus svjetskih medija na sukobu između egipatskih stranaka sa islamističkim korijenima s jedne strane i liberalnih, sekularnih i ljevičarskih političkih opcija s druge, malo ko obraća pažnju na jedan ništa manje bitan sukob koji bjesni unutar stranaka koje pretenduju da nastupaju sa pozicija onoga što se sve češće naziva „političkim islamom“. Na turbulentnoj političkoj sceni Egipta nakon svrgavanja režima predsjednika Hosnija Mubaraka, došlo je do raslojavanja među strankama i pokretima koji se u svom političkom i javnom djelovanju pozivaju na islam. I dok je najočitije rivalstvo u, uslovno rečeno, desnom političkom bloku između dvije najjače stranke u egipatskom parlamentu: Stranke slobode i pravde kao izdanka Muslimanske braće i stranke En-Nur bliske selefističkom pokretu, koje su istovremeno dva najutjecajnija islamistička pokreta koji se bore za primat u procesu „obnove islama“ i „islamskog buđenja“ u muslimanskom svijetu, malo je ko primijetio kako su u Novom Egiptu sve glasniji i neki drugi glasovi koji za sebe tvrde da ne samo da nastupaju u ime islama, nego i da je njihova vizija islama i njegove uloge u društvu jedina ispravna.
Naime, Egipat kao jedna od historijski najutjecajnijih zemalja muslimanskog i arapskog svijeta osim što je izrodila brojne pojedince, individue i organizacije koje su zagovarale različite modele obnove, modernizacije i preporoda muslimanskih društava izrodio je sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog stoljeća neke od najmilitantnijih i najradikalnijih ideologija s kojima se muslimanske zajednice širom svijeta suočavaju i danas. » više..

Džihad

Piše: Reuven Firestone

Tekst „Džihad“ predstavlja prevod 20. poglavlja knjige „The Blackwell Companion to the Qur’ān“.

Termin džihad (jihād) je, kako u islamskom svetu, tako i na Zapadu, postao povezan sa islamskom verzijom „svetog rata“, ili preciznije, sa ratovanjem pod božanskim vođstvom. Poput praktično svih religija, od istoka do zapada, islam kao verska zajednica dozvoljava rat pod određenim uslovima. Kao i kod svake druge religije, konačni autoritet koji odlučuje o stupanju u rat je božanstvo. Ratove božanstvo može odobriti pre njihovog početka, ili opravdavati nakon njihovog svršetka, a ne mora se desiti ništa od toga. U islamu Bog ne vodi svaki rat. Unutar muslimanskog sveta, oduvek je bilo bitki i ratova između frakcija koje su vodeći teolozi smatrali neodobrenima od strane Boga. Islamska religijska literatura sadrži kompleksne diskusije o definicijama božanski odobrenog rata, odobrenjima za sukob sa neprijateljem, definicijama neprijatelja, svrsi vojnog sukoba i tako dalje (Morabia 1974; Peters 1996.). Mada verovesnikova normativna tradicija (ḥadīth) u ovim diskusijama služi kao jedan od izvora za predstavljanje božanskog promišljanja o ovim pitanjima, budući da svaka od šest odobrenih zbirki sadrži odeljke posvećene verovesnikovim govorima i delima u vezi sa ratovanjem, a koja se obično nazivaju „Poglavlje o džihadu“, ili „Poglavlje o džihadu i borbi (siyar)“, obično je Kuran taj koji svedoči o direktnom božanskom otkrovenju pred verovesnikom Muhamedom, ono što se navodi kao konačni autoritet za utvrđivanje i verifikovanje ratovanja pod Božjim vođstvom. » više..

Ideja antropologije islama

Piše : Talal Asad

Interesovanje za ono što se naziva antropologijom islama je poslednjih godina u porastu. Sve je veći broj publikacija zapadnih antropologa koje u naslovu sadrže pojmove poput „islama“ ili „muslimana“. Politički razlozi ove pojave su možda previše očigledni da bi se komentarisali. Međutim, koliko god da je tako, ja u ovom radu želim da se fokusiram na konceptualnu osnovu takve literature. Počnimo jednim opštim pitanjem: šta je, tačno, antropologija islama? Koji je njen predmet istraživanja? Odgovor možda deluje očigledno: ono čime se antropologija islama bavi je, naravno, islam. Ipak, konceptualizovati islam kao predmet antropoloških studija, nije toliko jednostavno koliko neki autori pretpostavljaju. » više..

Rad – “Hasan al-Bana i pokret Muslimanske braće”

U prvom volumenu prvog broja stručnog časopisa “Kom” izašao je pregledni rad mr Ivana Ejuba Kostića pod naslovom ” Hasan al-Bana i pokret Muslimanske braće”, koji možete preuzeti putem sledećeg linka. Takođe, ostale objavljene radove u prvom broju časopisa možete pronaći na stranici Centra za religijske nauke Kom.

 

 

 

 

Bošnjačka duhovnost i njena transpozicija u književnosti

Piše: Medina Džanbegović-Mohamed

Kako svjesnost nije samo najdublja priroda mikrokozmosa u odnosu na makrokozmos, već i suština ljudske duše, što je čovjek više svjesniji, to je više duhovniji. Svjesnost je posljedica duhovnosti. Samo onaj ko svjesnost posjeduje u stvarnome izobilju duhovnosti može govoriti o istinskoj prošlosti. Dakle, zaboravljanje prošlosti ne bi bio samo gubitak svjesnosti ili osuda na novu propast – to bi ujedno značilo prepustiti drugima, onako kako im odgovara, uređenje vlastite historije. » više..

Oko posebnosti Bošnjaka

Piše: Olga Zirojević

 

U zvaničnoj osmanskoj administraciji ljudi su se identifikovali na različite načine; najčešće samo ličnim imenom i imenom oca. U cilju pouzdanije identifikacije ličnosti, a umesto imena oca, odnosno patronimika, uz lična imena upotrebljavali su se, takođe, nadimak (lakab/p) i apozicija, s tim, što je ista reč mogla biti i nadimak i apozicija zavisno od toga da li stoji ispred ili iza ličnog imena. Poznati mađarski turkolog Lajoš Fekete podelio je nadimke koristeći podatke Mukataa deftera (Budimska defterhana, XV1. vek) na sledeće grupe: imena zanata i obrta (bakkal, ašči, terzi); reči koje se odnose na vojnu odnosno upravnu službu (topču, yeničer, gazi), nadimci iz domena religije (haci, hoca, baba); reči koje ukazuju na poreklo odnosno mesto življenja određene ličnosti, drugim, rečima, etnonimi odnosno ojkonimi (Bosna, Macar, Yahuddi, Belgradli); reči koje ukazuju na posebna duševna svojstva (deli, kurt, tilki) i, najzad, zaštitna imena (Tur, Turak)i.

» više..